بگيرند ، اين صفت را عيبى براى آن حضرت برشمرده‌اند ! ياران وى در اين‌باره گفته‌اند : او همچون يكى از ما و در ميان ما مىزيست . نرم‌خو ، و بسيار متواضع و آسان‌گير بود و با اين وجود ما در برابر او مانند اسيرى بوديم كه دستهايش بسته و بر بالاى سرش شمشيرى گرفته بودند و از هيبت او هراس داشتيم . فكر و تدبير على ( ع ) على ( ع ) از خوش‌فكرترين و درست‌ترين مردم در رأى و انديشه به شمار مىرفت . هم اوست كه به عمر اشاره كرد تا تاريخ هجرى را براى مسلمانان وضع كند . و عمر را از بازگرفتن زيورآلات خانهء كعبه بازداشت . هنگامى كه ايرانيان آماده شده بودند تا بر كشور اسلامى يورش برند على بود كه به خليفه گفت : به تنهايى نزد ايرانيان روانه نشود ! زيرا اگر آنان او را ببينند نمىشناسند و خواهند گفت : اين مرد سردار عرب است و اگر بر او دست يابيد و او را بكشيد ، همهء اعراب را از بين مىبريد . و اين انديشه حرص ايشان را بر تو سخت‌تر مىگرداند و باعث شدت عمل آنان مىشود . وى همچنين به عمر پيشنهاد كرد ، به خاطر اينكه مبادا روميان و حبشيان جرئت حمله پيدا كنند ، مردم شام و مردم يمن را بدين جنگ روانه مكن و نيز مردم مكه و مدينه را حركت مده ، تا مبادا اعراب از گوشه و كنار بر تو بشورند . على بود كه مىفرمود : پيروزى در جنگ بسته به زيادى افراد نيست ، بلكه وابسته به بصيرت و تيزهوشى است . او به عمر گفت : به جاى فرستادن لشگر از شام و يمن ، لشگرى را از بصره گسيل دارد تا برخى از آنان مراقب زنان و فرزندان و دستهء ديگر مراقب مردم اهل كتاب آن شهر باشند تا مبادا شورش كنند و عدهء ديگرى را به طرف برادرانشان ، براى كمك به ميدان نبرد بفرستند . عمر نيز اين پيشنهاد را پذيرفت . در زمان عثمان نيز على ( ع ) از هرگونه كمك فكرى به او مضايقه نمىكرد و اگر عثمان به اجراى آنها تن درمىداد ، صلاح و سلامت خود را تضمين كرده بود . عبادت على ( ع ) على ( ع ) عابدترين مردمان بود . پيشانى او به خاطر سجده‌هاى طولانيش همچون زانوى اشتر پينه بسته بود . و دعاهايى كه از او به دست ما رسيده ، در اثبات اين ادعا كافى است . امام زين العابدين ( ع ) ، با آن عبادتهاى فراوان و طولانى ، عبادت خود را بسى كوچك‌تر و كمتر از عبادت على بن ابيطالب قلمداد مىكرد . از شگفتى احوال آن حضرت ، آن است كه در شخصيت وى صفاتى متضاد با هم جمع آمده است . از يك طرف مىبينيم در جنگها ، تاخت و تاز مىكند و با هماوردان ، به نبرد مىپردازد . ، دلير مردان عرب را بر خاك و خون مىنشاند و